Net bij Hermen geweest. Hermen heeft het erg zwaar, waarschijnlijk heeft hij heftig gereageerd op de Tavegil die hij voor de Rituximab kreeg. Daar kun je heel moe van worden. Verder krijgt hij nog allerlei ander medicijnen, anti-schimmel, anti-bacterieel, allemaal preventief. Zijn maag/darmkanaal is nog van streek, niet misselijk maar opgeblazen. En het ergste, Hermen is benauwd, hij kan alleen maar rechtop zitten en dus ook slapen. En dat lukt natuurlijk maar matig.

Net Hermen proberen te bereiken. Maar hij zal vast een middagdutje doen.  Of hij heeft bezoek. Hermen is na de chemo (donderdag) erg beroerd geworden. Veel misselijk, overgeven, naar voelen. En net toen verhuisde hij naar een zaal. Donderdag was ik bij hem, nadat ik Kamiel naar Opa en Beppe had gebracht. Tymen bleef over bij buurjongetje Emiel, Ella werd opgevangen bij klasgenootje Lilian. Ik vermoede dat Kamiel waterpokken zal krijgen, ik had iets gehoord op de creche. Mam bood aan dat hij maar moest blijven logeren want dan zou hij morgen niet naar de creche kunnen. Eenmaal bij Hermen, hij is moe. Hij slaapt ook nog slecht. Rechtop, anders benauwd. Moeilijk een houding te vinden. Een paar uurtjes bij hem is niks. Voor je het weet moet je weer weg. Ik pik een soort urinepotje van Hermens kamer mee. Ella had last van pijn bij plassen. Onderweg naar huis bel ik met assistent van huisarts, ik mag wel even een plasje langs brengen. Net te laat bij school maar buuv Reina ving Tymen al op en ik neem Tymen weer mee naar huis. We drinken wat en gaan naar gym waar Ella en Lilian ook weer zijn. Plasje van Ella opvangen. Kindjes gymen, ik kan op en neer naar de huisarts. Gelukkig is plasje schoon. ’s Avonds een rustig avondje, alleen Tymen en Ella zijn er. Skypen met Hermen gaat niet, hij is beroerd.  Reina heeft me gelukkig gemeld dat Tymen morgen geen school heeft ivm overlijden in de familie van juf. Gelukkig doet de BSO niet moeilijk, hij kan daar terecht. Vrijdags, ik ga naar Amersfoort voor een training. Tymen en Ella dus samen naar de BSO waar ze op de middag gehaald zullen worden door moeder van Floor, Floor geeft een verjaardagsfeestje en ze kunnen daar blijven eten. Kan ik rustig uit Amersfoort komen. Zaterdag naar opa en beppe. Kamiel zit nu echt helemaal onder de waterpokken. Hij wil bij mama zitten. Ik vertel hem maar meteen dat ik eerst naar papa ga. Hij kijkt me sip aan maar accepteerd het. Vervolgens heb ik een lange middag bij Hermen. Nu hij verhuisd is organiseer ik eerst z’n nieuwe plekje even goed. Nachtkast naar rechts, infuus naar links, overtollig spul in de tas om mee naar huis te nemen. Klein bed maar we kunnen er toch samen op dutten. Want we zijn allebei moe. Gordijnen zijn dicht maar geluid houdt het niet tegen, als je moe bent dan is een beetje geluid al snel veel geluid. Hermen mist z’n kamertje. Hij is nog iets misslijk  maar eet toch goed. We lopen wat, we praten wat, we huilen wat, we dobbellen wat. Morgen nog 1 x een medicijn, daarna zou hij in principe naar huis kunnen. Maar de verpleegkundige verteld dat de arts eerst wil dat Hermen weer plat kan liggen of anders de oorzaak van zijn benauwdheid wil achterhalen. Een klap voor Hermen, hij wil zo graag weg. Hermen heeft het zwaar. En hij moet nog zo veel. Het is moeilijk hem achter te laten. Eenmaal terug bij mijn ouders tref ik tevreden kindjes aan, ze hebben heerlijk gespeeld. Maar Kamiel is er klaar mee, hij pakt onmiddelijk z’n motorzaag en gereedschapskoffer, hij gaat naar huis. Zondag. Vandaag wil ik niks. Ja, als het even kan vanavond naar Hermen. Verder niks. De kinderen spelen heerlijk. Via skype kijkt Hermen mee. Kamiel kletst lekker met Hermen. Buuv Ria komt langs, zij wil vanavond wel oppassen. Zo gaat het steeds, dingen regelen zichzelf. Ik krijg veel aandacht en zorg, iedereen helpt. Vooral buren, onze ouders  en vriendjes van de kinderen vangen de kinderen veel op. Tymen vraagt aan Ria of hij vanmiddag bij haar en Piet mag spelen en ja, dat mag. En Ella gaat natuurlijk mee. Het is prachtig weer, ik hoor ze buiten plezier hebben. Kamiel ligt te slapen, ik schrijf wat van me af. Ik zal Hermen nog eens proberen, hopelijk voelt hij zich wat beter.

Zojuist gehoord hoe we nu verder gaan. Het is inmiddels bevestigd, de kanker is recidief, ofwel exact hetzelfde als twee jaar geleden. De bedoeling is nu als volgt:

• Chemo 1 R-DHAP 5 of 6 daagse toediening in het ziekenhuis, morgen beginnen, herstel 2-3 weken
• Chemo 2 VRIM (? weet niet zeker)
• Opnieuw diagnose stellen, om te kijken of het regime aanslaat, indien niet, dan verandert de hele boel.
• Chemo3 R-DHAP 5-6 daagse klinisch, herstel 2-3 weken
• Oogsten van stamcellen uit het beenmerg
• Hele zware chemo, zo zwaar dat de stamcellen in mijn beenmerg afsterven
• STC: stam-cell transplantatie, terugplaatsen van de stamcellen, daarna herstel in ziekenhuis van 4-6 weken (?)

De PET scan is afgezegd, ook omdat ik waarschijnlijk niet lang genoeg plat op mijn rug kan liggen.

Even een update. Hermen is in afwachting van de uitslag van het biopt wat van de tumor genomen is. Zodra die bekend is wordt met chemo begonnen, naar verwachting morgen.  Er volgt nog overleg over de beste manier van toedienen, een centrale lijn in de hals wordt overwogen. Verder heeft hij last van het vele vocht wat hij vasthoudt t.g.v. de hoge prednisondosering. Buiten dat is Hermen nuchter, optimistisch en vrolijk gestemd.

Kaartje, SMS, email, twitter, videogesprek, tel.nr, chat? Ik krijg vaak de vraag waar Hermen ligt, misschien ook handig om hier te noemen,

UMCG, afdeling E2, kamer 88, Hanzeplein 1, 9713GZ, Groningen

Maar zijn eigen mobiel heeft Hermen ook gewoon bij zich, 06 21272309 en hij leest zijn emails ook gewoon. Chatten kan makkelijk via Skype, bellen met video trouwens ook, iets wat hier thuis weer dagelijks contact brengt met de kinderen.

Na een nacht heerlijk doorslapen, ook voor Hermen (wel nog altijd rechtop), zijn Hermen en ik rustig opgestaan en na het ontbijt naar het UMCG gereden. Maar daar moest eerst iemand ontslagen worden voordat Hermen opgenomen kon worden. Om 12:00 was het zover, Hermen kon naar zijn kamer (een-persoons!). Een arts onderzocht Hermen en vertelde dat er vandaag 1 gram “prednison” gegeven zal worden, door het infuus. Dit is een hele hoge dosis die het lymfoom zal opruimen. Daarvoor eerst een röntgenfoto zodat ze morgen weer een röntgenfoto kunnen maken om te zien of het effect heeft gehad. Anders geven ze het nog eens. Als uit het biopt van de tumor bekend is wat voor weefsel het nu precies is, dan wordt gestart met chemo.

Dus, arts geweest, rontgenfoto genomen, kom maar op met dat infuus. Maar wie gaat dat prikken? De verpleegkundigen doen dat niet. De arts is er ook niet meer bekwaam in. Dan moet een anesthesist dat doen. Maar ja, die staat op de ok en daar is het druk. Dus we wachten en we wachten. Lezen de krant, dobbelen met het meegenomen spelletje Catan. We hangen wat, we knuffelen wat, maken grapjes maar vinden het wel lang duren. Word je met spoed opgenomen voor een behandeling, is er niemand die een infuus kan prikken. Ik dring nog eens aan, de verpleging belt nog eens, maar we moeten wachten. Eindelijk om 17:30 rijden we Hermen met bed en al naar een uitslaapkamer. Daar komt even later een anesthesist vlot en zelfverzekerd aanlopen. De armen van Hermen zijn opgewarmd met warme dekens. De stuwband wordt extra stak om de bovenarm getrokken. “Geef me maar een hand” zegt ze. En prik, het infuus wordt met een soepele beweging ingebracht. Kijk, we hebben lang gewacht maar dan heb je ook wat…. Eindelijk, om 18:30 liep dan eindelijk het medicijn in. Morgen kijken wat het gedaan heeft.

Bernd komt helemaal uit Amsterdam op bezoek, hij en Hermen zitten meteen gezellig dingetjes te doen op dingetjes met een aangebeten appel als logo. Goed, ik kan naar huis.

Maandag hebben we het slechte nieuws gehad. Woensdag zaten we al bij de specialist Dr. Daenen in het UMCG. Donderdags worden we gebeld, de volgende dag om 8:15 zal de beenmergpunctie uit het heupbeen (noodzakelijk  omdat het beenmerg beoordeeld moet worden of daar wel/niet kwaadaardige cellen zitten). Maar zo vroeg kunnen we de kinderen  niet op de opvang krijgen. Dus Gerard kwam Hermen om 7:00 ophalen, erg vroeg, zeker omdat Kamiel ons meer dan 2 uur uit de slaap heeft gehouden. Daar gingen ze. Het werd alleen meer dan die ene punctie. Hopelijk kan hij een arts zien zodat Hermen kan melden dat hoest en kortademigheid zijn toegenomen. En dat zou ook gebeuren. In het kort:

• 8:15, beenmergpunctie, een routine handeling maar de arts die het uitvoert lukt het niet en doet Hermen erg pijn. Gelukkig is Dr. Daenen aanwezig en die prikt vervolgens gelukkig feilloos. De rest van de dag is Hermen nauwelijks in staat te lopen t.g.v. de mislukte prik.
• Hermen meldt de toename van klachten en Dr. Daenen regelt een echo van het hart.
• 10:15, twee cardiologen bestuderen, middels een echo,  uitgebreid (45 minuten) de situatie rond het hart. Conclusie, weinig toename vocht zoals bij de pericarditis,  maar de tumor veroorzaakt de hoest en kortademigheid.
• Rond 12:00 overleggen de cardiologen, een thoraxcirurg, radioloog en Dr. Daenen beoordelen eerdere CT-scan en echo met de vraag of de tumor aangeprikt kan worden. En dat besluiten ze, toch aanprikken van de tumor om een biopt te nemen om zeker te weten met welke kanker we van doen hebben.
• Rond 13:00 komt Dr. Daenen dit melden. Ook dat er gezocht wordt naar een bed zodat Hermen opgenomen kan worden.
• Rond 15:00, onder begeleiding van de CT-scan, puncteren twee radiologen de tumor. Zelfs al dat liggen, in rare houdingen, lukt Hermen goed ondanks zijn hoest.
• Er wordt nog geprobeerd om Hermen op te nemen maar er is geen bed vrij. Hermen komt naar huis. Morgen wordt Hermen opgenomen en zal de eerste chemobehandeling beginnen. Al met al zijn we wel erg blij dat er zo snel en doortastend wordt gehandeld.
• 17:30, Hermen komt het huis binnen gestrompeld, hij heeft erg veel last van die eerste mislukte punctieplaats. Gerard neemt de kinderen mee, zij gaan dit weekend logeren bij opa en oma en Tymen misschien bij Marieke. Sven en Jesse zijn er niet maar het vooruitzicht om alleen met al dat speelgoed van Sven en Jesse te mogen spelen……. hij kan niet wachten!!  Kamiel voelt zich alweer een stuk beter. Logeren? Bij opa oma? En Chipper (de hond van Ellen en marc)? Ja, ook bij Chipper. Ook hij wil maar al te graag mee.

Curatief. Gelukkig. Maar ik ga het wel voor de kiezen krijgen.

• Beenmergpunctie, om te kijken of het beenmerg vrij is van kanker
• PET scan, om een ijkpunt neer te zetten, en ook te zien of er uitzaaiingen zijn. Is niet van invloed op de behandeling
• Chemo 1, klinisch, hetgeen een opname van een dag of 5 inhoudt, en de chemo wordt geloof ik ook meerdaags gegeven.
• Chemo 2, hetzelfde.
• Weer een CT scan, om te kijken of de chemo aanslaat. Dit is essentieel voor de verder behandeling (en voor mijn toekomst dus).
• Meerdere chemo’s, en een stamceltransplantatie, waarbij (een deel van) mijn stamcellen uit het beenmerg worden gehaald via een transfusie, en vervolgens een extreem zware chemo wordt gegeven, welke ook het beenmerg doodt. Daarna worden de stamcellen weer teruggeplaatst in het bloed (en ze schijnen zelf de weg naar het beenmerg weer terug te kunnen vinden), en kunnen ze weer de broodnodige bloedlichaampjes aanmaken. Deze behandeling zal ook een opname zijn van 2-6 weken….

Ofwel, ik ga veel te veel van de binnenkant van het ziekenhuis zien. Wel een mooi ziekenhuis, alle behandelingen gaan in principe in het UMCG in Groningen plaatsvinden.

Ondanks eerdere wat positieve berichten, kregen we vandaag toch erg slecht nieuws. De kanker is terug. Vandaag gingen we naar de eerste hulp in Hoogeveen, want de schouderpijn was gedurende het weekend ondraaglijk geworden. Daar hebben we de dienstdoende cardioloog gesproken, en op de CT scan van afgelopen vrijdag is een massa te zien vlak bij het hart die er niet hoort. Dus in dezelfde omgeving als het eerdere gezwel. Dit gezwel is zeer waarschijnlijk ook de oorzaak geweest van de pericarditis (de ontsteking aan het hartzakje), van afgelopen weken. Verdere uitzaaiingen zijn in eerste instantie niet geconstateerd, verder onderzoek komt nog. Ofwel, ik ga de molen weer in, nu met helaas wat slechtere kansen. Aanstaande woensdag gaan we naar de oncoloog in Groningen.

Hermen is vandaag weer thuis gekomen. Hij is weer helemaal de oude, hoest alleen nog wat. Morgen poliklinisch de CT-scan en bezoek KNO-arts. Bij het ontslag kon de cardioloog nog melden dat in het vocht, dat uit het hartzakje kwam, geen kwaadaardige cellen zitten. Dit maakt ons heel hoopvol!!

Even een samenvatting: Na al langer moe en kortademig te zijn, en veel te hoesten, en zeker al behoorlijk veel langer niet 100% te zijn, kreeg ik mijn 3-maandelijks controle bij de hematoloog in het UMCG (Groningen). Deze vond het begrijperlijkerwijs niet juist, en liet foto’s maken van mijn longen en neusholtes, diezelfde dag nog. De longfoto bleek helemaal schoon (inclusief de plek waar twee jaar geleden een monstertje zat), maar wel leek het hart een beetje aan de grote kant, hetgeen erop kan duiden dat het hart het te moeilijk heeft (vandaar ook kortademigheid). Ook op de neusholtefoto bleek een van de holtes ontstoken. Dus, afspraken met een cardioloog en KNO arts in het verschiet.

Afgelopen vrijdag (12 feb) dus een afspraak op de Radid-Access-Poli van het Bethesda-ziekenhuis in Hoogeveen (eentje die ik nog niet echt kende). De RAP houd in dat je ’s ochtends komt, en aantal tests doet, en ’s middags al de diagnose en mogelijk start van de behandeling krijgt. In mijn geval eerst een hart-echo, hartfilmpje en dan op de fiets. Uit de echo blek echter meteen al een probleem: er zat vocht in het hartzakje (dat is een vlies dat normaliter strak om het hart gespannen zit). Meteen een gesprek met de cardioloog, die me meedeelde dat ze dat vocht meteen die middag zouden weghalen. Dus, na weer wat wachten, ’s middags om 13:30 een ingreep gepland. Twee cardiologen (het is niet een hele standaardingreep, begreep ik), twee assistenten, de boel steriel, en ik moest op een plank liggen, en daar begonnne ze. Plaatselijk verdoven, en met een of andere dikke naald de lange weg naar mijn hart zoeken. En, ja, de weg was lang. En pijnlijk. “Oh, daar hebben we zo te horen nog niet genoeg lidocaïne“. Afijn, na een tijd wroeten hadden ze dan toch de hartzak gevonden, en doorgeprikt, en een slangetje ingebracht (”Dit slangetje is wat dikker, dat zult u wel voelen” JAA DUS!!!). En ze hebben 800 ml vocht afgetapt, wat nu op kweek staat voor verder onderzoek naar de oorzaak, ondertussen nog snel een infuus in mijn rechterarm aanleggend voor wat gelukzaligmakende verdoving. “Geen wonder dat u moest hoesten.” Met veel pijn in mijn linkerzij naar een kamer gebracht om te herstelln, Marlies en mijn vader waren inmiddels ook gearriveerd.

Daarna dus alweer vier dagen in het ziekenhuis, de pijn was gelukkig na een dag al helemaal weg, en inmiddels ook geen hartbewaking meer. Gisteren weer een echo gehad, om te kijken of het vocht terugkwam, hetgeen gelukkig niet het geval was, maar er is wel op een andere hartboezem een verdikking gezien, wat wel uitgezocht moet worden. Daarom nu dus wachten op een CT scan, op zijn laatst a.s. vrijdag. Verder voel ik me nu uitstekend, al mijn adem terug, en geen enkele pijn, en ook de hoest neemt af. Wat wil een mens nog meer? Oké dan, een leuke foto met mijn jongste:

Twee maanden sneeuw, de kinderen vinden het al heel gewoon. Afgelopen donderdag lag er weer een mooi laagje sneeuw. Kamiel is bij mij thuis. Kamiel is een kleuter en kopieert de volwassenen om hem heen graag. En mam heeft hij zien sneeuwruimen. Vandaag pakt hij beslist de sneeuwschep en gaat sneeuw scheppen. Hij maakt net zo’n sneeuwbult als z’n mam.

en de bult waar Kamiel naast staat, die heeft Kamiel gemaakt!!!!

Hermen is alweer een tijd aan het hoesten. En dat blijft eng. Dus in december was er alweer een foto van de longen gemaakt. En daar was niks bijzonders op te zien. Maar Hermen bleef hoesten. Naar het werk fietsen doet Hermen al een tijd niet meer. Vorige week had Hermen zijn periodieke controle in Groningen en daar is Hermen onderzocht omdat Hermen ontzettend hoest en heel erg kortademig was. Daar bleek het hart van Hermen vergroot. Vandaag werd Hermen in het ziekenhuis van Hoogeveen verder onderzocht. Eerst een echo van het hart en toen werd het meteen duidelijk, vocht in het hartzakje. Verder onderzoek  was niet nodig. Even wachten en toen vond een punctie plaats, 800ml werd uit zijn hartzakje getapt, iets wat erg veel pijn heeft gedaan, geradbraakt voelde hij zich daarna. Maar het gaf Hermen wel meer lucht. Nu ligt Hermen aan de hartbewaking. Het vocht en bloed wordt onderzocht op de oorzaak. Morgen volgt een nieuwe echo, om te kijken of het vocht weg blijft. En als je van hem wil horen, bekijk zijn twitter dan maar: www.twitter.com/hermenlesscher

Daar is die dan. Na zorgvuldig vergelijkend onderzoek hebben we een inbouwhaard gekocht.  Henk en Gerard bouwen de haard in de schouw, wat nog een hele klus is en in twee dagen is gepiept. Kamiel aanschouwd de gehele dag de klussers, heel interessant! En dan, ’s avonds kan het vuur aan. Kamiel komt kijken en roept verbaasd uit: “vuur!” Even later hebben Tymen en Kamiel hun stoeltjes voor de haard gezet en zitten ze mooi te kijken naar het vuur. Tot dat ze schrikken van een flink geluid van de kachel, verschrikt komen de kindjes de keuken in rennen. Ik stel ze gerust en zeg: ga papa maar blij maken, de ventilator doet het! Een extra kanaal geeft hete lucht af, evtueel extra aangeblazen door die ventilator, door de muur, naar de trap en overloop. De bovenverdieping, die wat kleine radiatoren heeft, wordt nu ook goed warm.  Vandaag is het mijn taak het vuur brandend te houden. De haard brandt mooi rustig en het vuur laat zich heel goed afstellen, dat zal dus wel lukken. Bovendien, de kinderen roepen vanzelf: “mam! het vuur is bijna weg.

Vandaag was er weer eens een leuke gelegenheid om naar Amsterdam te gaan. Tymen doet mee aan een langdurig bevolkingsonderzoek dat al tijdens de zwangerschap begonnen is, in Amsterdam dus, de ABCD studie (Amsterdam Born Children and their Development). Maar vele van die Amsterdamse kindjes zijn inmiddels uit de stad verhuisd. Om deze groep kinderen toch te kunnen onderzoeken werden we met het hele gezin uitgenodigd om een dagje naar Nemo te komen, gratis natuurlijk. En dat vonden we wel heel leuk. Voorafgaand zijn er al allerlei vragenlijsten ingevuld en hebben we thuis bloed bij hem geprikt wat vervolgens opgestuurd is. Eenmaal in Nemo gaat hij heel dapper met een vriendelijk meisje mee. Wij bleven met z’n allen achter. Geen nood, Kamiel en Ella vermaken zich gemakkelijk een uur lang in de “waterzuiveringsinstallatie”, lekker in de weer met emmetjes, zelf water pompen en water spuiten. Na en uurtje voegt Tymen zich weer bij ons, hij is gemeten en gewogen en heeft allerlei testjes op de computer gedaan. En nu wil hij ook spelen! En dat kan hier, het is ondertussen alleen wat druk geworden en daarmee is het wel een opgave om de drie kindjes bij elkaar en droog te houden, want er was nog een waterspel, een grote waterval. Voor Hermen en mij wordt het te druk, we wandelen naar Tun-fun, het grote speelparadijs van Amsterdam. Daar spreken we af met Hester, Govert en hun Teun. Kunnen de kinderen lekker spelen en wij rustig bijkletsen. Hadden we gedacht, niet op zondagmiddag in Amsterdam, het is ontzettend druk en we zijn constant allert op waar de kinderen zijn. Maar die spelen heerlijk. Later eten we Hester en daar spelen de kinderen heerlijk met Teun en nu ook Mees en kunnen we even rustig kletsen. En Hermen komt wat tot rust, ivm zijn kortademigheid en hoesten was dit toch een veels te drukke dag. Maar wel heel gezellig.

Gisteren hielden we nog een familiefeestje voor Ella´s vierde verjaardag. Wederom bij camping Westerbergen. Terwijl de volwassenen koffie drinken, dollen de neefjes en nichtjes in een speel-, klim-, klauter-, ballenbak. En de papa´s doen ook mee. Buiten een prachtig besneeuwd landschap waar een paar gaan wandelen. Met Kamiel als enig kindje mee, op de slee. De anderen genoten van die ballenbak. Thuis nog wat pannenkoeken of soep eten terwijl ook hier de kinderen zich heerlijk buiten of binnen vermaken. Vanmorgen trof ik het resultaat, er staan weer een aantal sneeuwpoppen achter het huis. Een heerlijke gezellige dag. Op de volgende link een fotoverslag met leuke actiefoto’s!  http://digiphotos.org/album341

Ella heeft er al zolang naar uitgekeken en vandaag was het zover, jarig!! Hermen had voor haar een mooie kalender gemaakt waarin zij de afgelopen weken naar haar verjaardag kon toe werken. En daar stond ook op dat ze de speen vandaag zou weg gooien. Ze slaapt al een poos zonder speen maar ze had met zichzelf afgesproken dat de speen pas weggegooid werd als ze 4 jaar was. Vanmorgen liep ze dan ook resoluut naar de prullebak en gooide de speen uit zichzelf weg! Applaus en cadeautjes volgden. En toen naar school, mam en Kamiel mochten er nog even bijblijven. Ella genoot van de aandacht en de traktatie die ze mocht uitdelen. Later mocht ze zelfs met twee klasgenootjes al de klassen langs met een mooie grote kaart waar alle juffen en meesters wat op schreven. Er zijn maar weinig kindjes die dat al met hun eerste verjaardag op school durven doen!

Na school kwamen de buren nog een taartje eten en Ella heeft erg genoten van alle aandacht, drukte en cadeau´s.

Ella heeft er zo naar uitgekeken, net als Tymen naar school te gaan. Als we Tymen naar school brachten bekeken we veelvuldig haar klas en kletste ze met de lieve juf. En vandaag was het zover, ze mocht echt naar school, wennen, met een eigen rugzakje, haar eigen appel en drinken mee. En dan nog wel met de slee!  Maar mam moest er wel bij blijven. Vandaag was er nog een jongetje voor het eerst, Milan. Nu zitten er 20 kindjes in de klas, meerderheid meisjes. Een aantal kent Ella al, van de crèche ofzo. En daar zat ze dan, op haar eigen stoeltje! Trots en met heel veel plezier. Ze zong voorzichtig mee en toen kindjes iets mochten vertellen, stak zij ook de vinger op en mocht ze in de kring vertellen over de slee. En toen was er pauze, met Tymen, als hij de klas uitkomt vliegt ze hem om de hals, zo blij. En waarschijnlijk met het idee om samen te spelen maar Tymen is zo verdwenen. De school heeft een geweldige grote speelplaats dus Tymen moest goed gezocht worden. Vervolgens wil hij wel met Ella sleetje rijden. En na de pauze is Ella in tweestrijd, mam gaat weg maar Ella wil zo graag blijven. Juf neemt haar onder haar hoede, mee de klas in en mam gaat weg. En dat ging heel goed, dapper meisje!

Juni 2009

Get the Flash Player to see this player.

Get the Flash Player to see this player.

Rara, waar rijdt Hermen?

Als Tymen naar de wc gaat, en dan niet alleen voor een plas, dan neemt hij graag wat te lezen mee. Dat legt hij op het opstapje voor de wc om vervolgens rustig 20 minuten lekker op de wc te hangen. Ondertussen krijgen wij flarden van hele verhalen mee die hij daar tegen zichzelf aan het vertellen is. Vandaag komt hij met het tijdschrift Eos (een tijdschrift van Hermen. Onze tijdschriften liggen ook op de wc, het enige plekje waar we af en toe even kunnen lezen……) de wc uit met bovenstaande bladzijde en zegt: “dit is cool, dit is een planeet!” ik: “dat is de zon”. Tymen: “oja, dat is cool! Zie je hoe die schijnt? Er zitten diepe gaten in en daarin zitten heel veel zaklantaarns. En ’s avonds gaat hij ‘knip’ uit. Hij denkt na. Nee, dat was toch anders.  Ik help hem en vertel dat hij niet uit gaat maar aan de andere kant van de aarde schijnt, wat wij niet zien. Tymen vraagt hoe dat ook al weer heet, de andere kant van de aarde. Ik begrijp hem niet maar hij weet het zelf alweer; “oja, Australië!”. Kleine wijsneus.

[Was geschreven in April, vergeten te publiceren, dus nu alsnog]

Bedtijd. Avondritueel, allemaal de pyjama aan, een beetje melk, een filmpje, tandenpoetsen en naar bed. Maar wie mag er op mama’s schoot? Er volgt geduw en gekibbel. Maar zo kan het toch ook…….

We hadden al een tijdje geleden een fietsje gekregen van Ellen, zo’n echt oud Union fietsje, heel degelijk, en simpel. Van de week eindelijk een nieuwe achterband opgezet, en Tymen meteen erop. Hij kan niet bij de grond, maar dat weerhoudt hem niet, hij moet en zal de nieuwe fiets op school laten zien (Hij mag er dan even op rijden op het schoolplein, om het iedereen te laten zien, wat normaal niet mag!) En natuurlijk in politiepak.

Ella slaapt goed. Het best van alle drie. Een beetje zoals haar oom Bernd, die kon ook altijd slapen. Maar ik weet niet of hij ook overal kan slapen als Ella:

Verder is er ook een pagina rechts bijgekomen: “Waar is Hermen?”

De zomer is prachtig. Er zou hier alleen wat regen moeten vallen.  Hermen en ik genieten volop van het buitenleven. Er is geen binnenleven, nou ja, ’s nachts wel maar dat kun je geen leven noemen. Binnen wordt geen rommel gemaakt. ’s Avonds lopen Hermen en ik de tuin op te ruimen. We genieten van de vele zwoele avonden en de natuur om eens heen. De maan is ook al zo mooi, Hermen komt met zijn camera er aan om het te fotograferen. Maar he, er zit een ooievaar bij de buren op het nest!  Nu zijn ooievaren hier niet meer zo bijzonder, een beetje rond rijden en je ziet er zo een stuk of tien. Maar zo in de achtertuin vinden we toch wel uniek!

Pas jarig geweest, en mijn kado kwam vandaag aan, zie hier, Marlies, netjes, want ze had diplomauitreikingen op haar school vanavond,  bij mijn kacheltje.

En nu zit ik dus lekker met mijn nieuwe Macbook Pro warm bij mijn kacheltje buiten te skypen en te tikken. Heerlijk genieten.

Al een tijdje geen berichtjes. Maar stil is het hier allerminst. We zijn veel op pad of vrienden komen bij ons op bezoek. Het is prachtig weer en we trekken er veel op uit. Tymen heeft 2 nachtjes bij opa en beppe gelogeerd en daar genoten van exclusieve aandacht en 2 dagen heerlijk alleen en ongestoord spelen. Gisteren waren wij in Zwolle waar de tuin van Gerard en Ria bijna te klein wordt met al die kleinkinderen. Vandaag waren Hester en haar mannen hier op bezoek. De kinderen spelen zo mooi samen. We hadden een badje gevuld, daar speelden ze mooi met z’n vijven in. Kindjes lekker bloot. Kamiel speelde op een gegeven moment in de schuur tot Mees en Tymen alarm slaan, “Kamiel heeft in de schuur gepoept!!!!” Hermen had pech, ik was binnen en hij moest Kamiel er uit halen. Hij had een klein verfrolletje gevonden en heeft daarmee heerlijk met zijn eigen poep zitten rollen. En niet alleen de vloer werd met poep besmeurd, ook zijn eigen lichaam werd ingesmeerd. Toen ik aankwam lopen was hij hij door Hermen wreed uit zijn spel verstoord en werd in het badje afgespoeld, de poep zat van z’n kruin tot aan z’n tenen en dat voor en achter! Arm kind, zo lekker aan het spelen, zo sta je te gillen in een badje en krijg je ook nog even een douche met de tuinslang!

Helaas, geen foto bij dit bericht.

‘t Was mooi weer, het waaaide lekker. Dus, deze waren droog voordat er een kind naar kon kraaien en ze stinken niet meer!

We zijn alweer een paar dagen terug, de meivakantie ligt alweer achter ons. Hier toch nog even een kort verslagje over onze reis naar Bart (vriend van Hermen). Bart woont met zijn gezin in Varese, Italië. Na de verkeersdrukte rond de meivakantie zijn we rustig op zondag vertrokken, eerst naar Rust, Duitsland. Daar in een hotelletje overnacht. De kinderen vonden het allemaal wat vreemd en nieuw. Het was ook wel een lastig verhaal. Ik had Tymen en Ella verteld dat we op vakantie gingen. ‘Ik had verteld dat we naar 2 kindjes gingen, Maud en Isa. In Italië. Maar eerst gingen we naar Duitsland. Naar een hotel. “Wat is dat?” Morgen gaan we naar Italië, naar Maud en Isa. Ella vond het maar lastig en vroeg al vrij snel (en gedurende de vakantie vaak): “en wanneer gaan we weer naar huis?” Maandag verder gereisd en het weer werd steeds slechter. Maandagmiddag, zonder verkeershinder, komen we in stromende, maar dan ook echt stromende regen aan in Varese. Vol verbazing rijden we door een poort een landgoed op. Wonen ze hier! Al snel blijken ze in “de stallen”  te wonen (mooi verbouwd hoor!). Maar toch, wat een locatie! In eerste instantie kunnen we er weinig van zien, ook de volgende dag blijft het onophoudelijk en keihard regenen. De woendag en donderdag is het weer plots zonnig en warm en verkennen we het landgoed en Varese. Ondertussen genietend van de gastvrijheid van Beer en de kleine Maud. De kleine meid is geen moment bezitterig naar haar speelgoed. Baby Isa lijkt alles goed vinden. En het eten natuurlijk. Waarvoor je hier naar een delicatessenzaak moet, ligt daar in zeer ruime keus gewoon bij de Coop, echt heerlijk eten. ’s Avonds, als de vijf kindjes slapen, dan kon er eindelijk ook een goed gesprek opgang komen. En we hebben fanatiek Kolonisten van Catan gespeeld.

Telefonisch blijven we op de hoogte van de situatie in Nederland, de operatie van Ria en de bizarre gebeurtenis in Apeldoorn.

Vrijdags vertrekken we weer, helaas was het maar kort. We hadden nog wel meer van deze prachtige streek willen zien. Eerst naar een huisje bij een boerderij in het Odenwald, Duitsland. Dat beviel ook erg goed. Er was prachtig speelgoed voor de kinderen aanwezig en we genoten van de mooie streek. We zaten dicht bij Darmstadt, waar Theo (andere vriend van Hermen) woont en die kwamen ons met zijn familie opzoeken. Voor een fotoverslag van al deze gezellige momenten en de prachtige omgeving, zie hier.

En de drie kindjes, die hebben zich heel erg goed gehouden tijdens al dat reizen!

Verrast was ik, Tymen kon zich inschrijven voor de avond-4-daagse, 5 of 10 km. Ach, die kleine jongen, zou hij dat kunnen? Maar ja, Tymen heeft in de klas wat opgevangen en heeft al het idee dat hij 4 avonden gaat lopen. Nou, goed dan. Afgelopen maandag gingen we van start, mama mocht mee. In het begin rennen, met z’n vriendjes. Na de pauze was het al snel “ik heb pijn in mijn voeten” en moest ik hem wel echt vooruit praten. We lopen helemaal achteraan en dan “ik moet poepen!” Gelukkig zijn we in de bebouwde kom en daar zien we de mama van Olga, daar mag hij naar de wc. Hij krijgt meteen een ijsje. Dat helpt hem het laatste stukje door komen. Hij redt het, zonder blaren. En zo ook de dinsdag en dan donderdag. Hermen en ik zijn verrast door de mooie wandelroutes om dorp heen. Tymen houdt zich goed, het tempo is ook erg hoog voor zijn kleine beentjes, vaak moet hij rennen, maar dat doet hij graag. En altijd vindt hij wel weer een stok die hij vervolgens de hele weg meesjouwt.

En dan vanavond, feest, opa en oma komen kijken. Opa en papa zullen met hem meelopen. En dan de intocht! Tymen is zeer verrast dat we (Kamiel, Ella, oma en mam) hem opwachten! Helemaal blij ontvangt hij van oma de slinger en snoepmedaille. Ella wil hem de bloemen geven, dat snapt hij nog niet. En een kadootje! Zijn onbevangen kreten laten de omstanders lachen. En dan een echte medaille (wat is dat?). En dan achter de drumband nog een rondje door het dorp. Ondertussen denken we vaak terug aan hoe we zelf de 4-daagse liepen. Ach, er is niet veel veranderd………

Tijdens het wachten speelt Ella met een nieuw vriendinnetje

Kamiel is hartstikke moe

Ella wil zo graag de bloemen die ze samen met mam geplukt heeft geven