Afgelopen donderdag dus een afspraak bij de radioloog. Daar hoorden we dat Hermen vanaf 3 augustus, vier weken lang, iedere werkdag bestraald zal worden. Vervolgens wordt er een ct-scan  gemaakt, een zogenaamde bepalingsscan, om de bestalingslocatie te bepalen. Na nog een gesprek met een verpleegkundige eindelijk wat eten want Hermen moest weer eens nuchter blijven voor de ct-scan. Wat moet ik nog zeggen.  Hermen moet het weer ondergaan.

Hermen en ik zaten in dubio of we nog op vakantie zouden gaan of niet. Met Klazien mee naar Tsjechië?  Zou daar tijd voor zijn? Vervolgens vroeg Mascha of we niet een weekje in het vakantiehuisje van haar zuslief in Noordwijk aan Zee wilde. Dat kwam mooi uit, konden we voor de afspraak met de radioloog, 22 juli, nog een weekje weg, lekker naar zee. Voor de kinderen ook geweldig. Dus, donderdag 15 juli t/m woensdag 21 juli waren we in Noordwijk aan zee.

Daar genoten van een erg leuk huisje wat al helemaal voor kinderen ingericht was, speelgoed, fietsen met zitjes, alles was aanwezig. Iedere dag naar zee. Het weer werd steeds beter. De kindjes speelden heerlijk met hun schepjes, emmertjes, water en zand. Hermen nam om beurten Tymen en Ella nog een dagje mee naar ‘Naturalis’ in Leiden. Al met al ging dat wel aardig. Maar toch, over de algemeen is Hermen nog erg moe. We hebben dan ook rustig aan gedaan. Ondanks dat was het een heerlijk weekje. Dankzij een lieve zus van een lieve vriendin.

Voor een fotoverslag: http://digiphotos.org/album372

Nichtje Tsega wordt vier en Klazien vroeg ons op haar feestje. Ella en ik gingen afgelopen weekend dan ook met z’n tweetjes op stap, naar strand IJmuiden want daar vierde Tsega haar feestje. Eerst samen met mama in Amsterdam naar de kapper die ons beide goed kort knipte! Op het strand was het ook heet maar niet zo heet als in de rest van het land. Ella vermaakt zich prima en waagt zich ook zee. Het is heerlijk zo saampjes op pad en we sliepen ook in het strandhuisje. ’s Nachts trekt er een geweldig onweer over ons heen maar gelukkig slapen de meisjes er gewoon doorheen.

’s Morgens, eb, we zien krabbetjes en kreeftjes en Ella vertrouwt het niet meer!

Vandaag gingen we naar het ziekenhuis om de uitslag van de Pet/CT-scan te horen. Helaas, op de scan is, zeer minimaal, nog activiteit te zien. Het blijft de vraag wat dat precies is maar we moeten ervan uitgaan dat de kanker nog niet weg is. Dus, wat we sowieso al verwachten, Hermen zal ook bestraald worden. Volgende week donderdag weer een scan, nu om het bestralingsgebied nauwkeurig te bepalen. Er zal een een gesprek met de radioloog volgen waarin we verdere informatie zullen krijgen, over hoe vaak, complicaties etc.

De bloedwaarden zijn overigens wel erg mooi omhoog gegaan, Hb 6.7, ietsje hoger, Leuko’s 5.1 (weer op gezond nivo), en thrombos 143, ook erg mooi omhoog van 45.

Met de kinderen was afgesproken dat wanneer papa weer thuis zou komen, dat we dan zijn verjaardag zouden vieren. En vandaag was het zover, papa komt thuis. Afgelopen maandag was Tymen “hulpje” de klas. En dat vindt hij heel fijn, dan krijgt hij sowieso de vertelkabouter. Ik vroeg hem, en, wat heb je verteld? Ik verwachtte iets over het weekend, dat Bas en Mas in de tuin kampeerden of zo. Maar hij vertelde de klas dat zijn papa woensdag thuis zou komen……

De tuin was versierd, de kinderen hadden met Anne-Martien dingetjes geknutseld, er was taart, en daar is dan papa. We vieren het even met opa en oma en opa en beppe. De kinderen krijgen cadeautjes.

En vanavond, keken Hermen en ik de laatste ‘Wallander’ in de tuin.

Het gaat goed met Hermen, hij voelt zich iedere dag  beter. Afgelopen donderdag onderging Hermen weer een PET/CT-scan. Maandag 12 juli krijgen we de uitslag. Voor de laatste kuur is er ook zo’n scan genomen en die vertoonde nog licht “activiteit”.  Ruim voldoende om die laatste kuur te ondergaan maar omdat er toch nog “activiteit” te zien was betekend dit dat Hermen na de chemo ook bestaald zal worden. Hoeveel, hoelang, dat wordt aan de hand van deze laatste scan bepaald. Maandag 12 juli horen we meer.

Verder was Hermen het weekend thuis. Ook kwamen Bas en Mas met hun kindjes logeren (in hun tent!). Reuze gezellig allemaal. Vandaag met z’n allen naar de speeltuin. Genoten van het mooie weer. Hermen liet zelfs mij zondagmorgen uitslapen! Want de kinderen sliepen met die hitte pas na 21:30 maar dat betekend niet dat ze uitslapen. Nee hoor, klokslag 7 uur zijn Tymen en Kamiel wakker. Dus Hermen ging met ze naar beneden. Hermen vertelde dat ze hem wel erg vaak als ‘mama’ hadden aangesproken.

Afgelopen dinsdag was de eerste controle sinds ontslag. Dus met pap als chauffeur naar Groningen, en weer ouderwets bloedprikken uit de hand. Daarna een uurtje wachten, en een gesprek met de dokter. Deze had eigenlijk alleen maar heel mooi nieuws, de bloedwaarden gaan als een speer omhoog, Leuko’s 2.6, Hb 6.6 en Thrombo’s 45. Dus hoef ik pas over drie weken weer terug te komen voor controle, terwijl ik er vanuit ging de komende weken twee keer per week te moeten bloedprikken. Wat een meevaller! Er komt nog een PET/CT scan ergens tussendoor, en dan gaan we weer verder kijken.

Eindelijk, echt zomer. Twee opblaasbadjes zijn met water gevuld. Drie blote kindjes rennen door de tuin, voor mij het mooiste wat er bestaat.  Mama blaast bellen met de bellenblaas en de kinderen rennen achter de bellen aan. Tymen rent door een badje. Kamiel doet hem na maar kent de gladheid niet en glijdt zo onderuit, plat op rug en billen. Verbaasd, kletsnat en piepend staat hij op terwijl ieder ander er erg om moet lachen. Dan laten we de badjes leeg. Met de plastic keteltjes, die zij van Natalie en kornuiten hadden gekregen, geven ze de bessenstruiken water. Of het gras, leuk om doorheen te stampen! Ella ligt weer in een badje. Mama pakt een kant en gaat golven maken door het badje aan een kant op te tillen. Dat is leuk! Meteen Kamiel en Tymen er ook bij en met schaterende lach laten ze zich heen en weer glijden door het badje en het water golft over ze heen. Tja, daar hoort Hermen dan echt bij. Hij zou er prachtige portretjes bij hebben geschoten. Als laatste wordt het water over het gras gegooid en stampen ze er met z’n drieën door heen. Koud wordt Ella nu wel. Hup, met z’n vieren onder de douche voor nog meer waterpret maar nu worden ze schoon. Tymen kijkt verbaasd naar zoveel gras, blaadjes, dennennaaldjes en mos dat zich in het putje verzamelt. Dan naar bed, einde van een heerlijke dag.

Nu Hermen weer een tijdje bij ons is kom ik allerlei wetenswaardigheden tegen. Zo ben ik gelukkig dat hij zich weer bezig houdt met de vraag: Hoe laat het ISS bij ons overkomt. Vanavond belde ik hem, (hij is met Ria op bezoek bij Marlies om daar van de mooie zomeravond te genieten) om te vragen hoe laat de ISS overkomt. Het is helder. “16 over 12″, antwoordt hij direkt . Voortdurend houdt hij bij hoe laat het International Space Station, waar Russen en Amerikanen samen de ruimte en ons bestuderen, zich bevindt. Dat geval is inmiddels zo groot dat je het op bepaalde tijden als een heldere ster ziet overkomen. Ik zal straks gaan kijken en of ik hem zie of niet blij zijn dat hij zich weer met zulke dingetjes bezig houdt. Dat moet toch goed zijn. Zal ik hem ook vragen de tijden voor de komende dagen de tijden aan te geven dat je de ISS kunt zien?

De kinderen hebben er zo naar uit gekeken. Tymen kon de laatste weken ook zo jaloers zijn als ik naar papa ging en hij niet. Vandaag gaan we dan naar papa. Ella was er gisteren voor het naar bed gaan al mee bezig, ze kon niet wachten. En ook nog naar opa en oma! In de auto spreken we af dat we om de beurt papa en opa (die gisteren jarig was) de, door de kinderen zelf gemaakte, cadeautjes gaan geven. Blij is de begroeting. Emotioneel als Tymen bij Hermen op schoot kruipt en zijn Vaderdagliedje zingt. Ook Ella heeft een gedichtje en daarna worden de cadeautjes bewonderd. Vervolgens zoeken de kinderen hun spel. We genieten van taart en van elkaar. Hermen is ontzettend blij en vrolijk gestemd maar nog wel heel moe. De trap oplopen gaat net maar dan moet hij daarna wel even bijkomen. Mama is ook moe dus pap en mam kruipen lekker samen in bed terwijl opa en oma op de kinderen letten. Op een gegeven moment schijnen ze heel erg boos op opa te zijn geweest maar wij sliepen er lekker doorheen en lang ook. Hermen zal nu opknappen en daarna echt moeten gaan revalideren.

Afgelopen vrijdag was de dag van ontslag, en wat kreeg ik een leuke verassing!, Pap zou me ophalen, maar hij kwam samen met Ton Vlutters, een goede vriend van mijn ouders, wat handig was om al mijn computerspul te sjouwen, maar vooral, wat erg leuk was omdat ze me ophaalden in Tonnies 1979 Lincoln!

Een gedeelde passie van Tonnie en mij, dus de hele weg terug praten over oude auto’s, lekker weggezakt in zo’n grote zetel, zwevend over de weg in die mooie amerkaan. Van tevoren waren Tonnie en pap nog langs geweest in Alteveer, om Tymen en Ella (Kamiel sliep) ook even voor een ritje mee te nemen.

Vandaag mag ik weg! Hoera! Op de kop af vijf weken heb ik in dit kamertje gelegen, en nu is het wel genoeg, vinden ook de artsen. Mijn bloedwaarden zijn hoog genoeg, ik heb al wat meer weerstand, maar moet nog erg oppassen. Daarom ook eerst een tijdje naar mijn ouders in Zwolle, waar we redelijk strikte quarantaine kunnen aanhouden.
Verdere behandeling: de chemo’s zijn nu voorbij, er komt eerst weer een PET/CT scan, en dan gaat het hele team overleggen of en hoeveel radiotherapie (bestraling) er nodig is. Ik ben dus nog niet helemaal klaar, maar het zwaarste is voorbij, en vooral ook de lange ziekenhuisopnames.

En nu is het wachten, wachten op stijging van de bloedwaarden. De bloedplaatjes zullen het langst blijven dalen, dat doen ze nu ook nog maar dat is niet erg. Ook de rode bloedlichaampjes dalen nog dus voor een derde keer kreeg Hermen gisteren een bloedtransfusie. Maar het wachten is met name op de witte bloedlichaampjes, de leuko’s. Gisteren waren ze 0.3 en vandaag 0.6! Er wordt nu weer over naar huis gaan gesproken, het is een kwestie van dagen! Op de foto het infuus met de 3 lijnen, 1 voor de voeding, 1 voor het bloed en 1 voor de medicijnen. Nog even want Hermen moet weer zelf gaan eten, zijn mond en keel zijn hersteld. De voeding gaat vandaag van het infuus af. Het eten is nog wel een ramp omdat Hermen hier het eten verschrikkelijk vindt. Maar thuis zal dat wel weer goed komen.

In de rechterkolom, onderaan, onder “Links”, heeft Hermen statistieken gemaakt waarop hij de bloedwaarden bijhoudt. Ter vergelijking, de normale waarden zijn: HB: tussen de  8,5 en 11 (bij mannen), Leuko’s: tussen 4 en 10, trombo’s: tussen 150 en 400 (bij mannen).

Vandaag kwamen Bernd en Natalie en kids. Dit weekend nemen zij het huishouden in Alteveer over. Bernd en Natalie met 6 kinderen, poeh. Ik probeer nog wat dingetjes te doen, ik geef nog wat aanwijzingen maar het hoeft niet. Als ik de was nog even wil ophangen neemt Natalie ook dat over. Ik moet het loslaten. Ik weet ook wel dat alles goed gaat, maar ik zie ook nog zoveel dingetjes die nog moeten gebeuren. Kamiel leg ik nog even goed uit dat mama weggaat en bij papa blijft slapen. Ik zie hem denken, hij vraagt nog even naar de namen en we nemen ze nog even door, Bernd, Natalie, Sara, Linde en Tewis. Ja, Tewis wist hij wel, hij zegt de naam nog een paar keer. Zo grappig, 2 van die peuters, kindjes van ongeveer dezelfde leeftijd vind ik altijd extra grappig. Ook Tewis en Kamiel zoeken elkaar op en Kamiel is bijzonder verdraagzaam als Tewis met zijn speelgoed speelt en op zijn tractor zit. Moeten Ella en Tymen niet proberen. Kamiel leg ik in bed, hij heeft geleerd dat z’n mama steeds weggaat maar dat het met neven en nichten, vrienden, ook heel gezellig kan zijn.

Hier in het ziekenhuis denken Hermen en ik veel aan ze, 6 kinderen, tjonge wat een drukte. Dan horen we dat Opa ook nog met Sven en Jesse langs is geweest. Wat zullen ze spelen. Konden we ze maar zien. Hermen hoopt maar dat wanneer hij weer thuis is iedereen dan ook langs komt en hij kan genieten van die spelende kindjes. We bellen natuurlijk wel en horen leuke verhalen over wat de kindjes allemaal doen. Over Bernd die met ze gaat hengelen in de sloot, over Kamiel en Tewis die het beslag voor de pannenkoeken mogen maken en daar erg mee in hun nopjes zijn, over Ella die het leuk vindt om de gang van zaken in huize Lesscher uit te leggen aan haar oppassers en die het geen staf vindt als zij gevraagd wordt waar dingetjes liggen.

Hermen en ik kijken de gebruikelijke detectives op tv. Hermen voelt zich aardig. Maar dan horen we dat zijn 22 jarige kamergenoot bij de een na laatste opname is overleden. En dan zijn we wel even van slag. Dan is het wel heel confronterend om op afdeling Hematologie te liggen….

Langzaam herstelt Hermen van de “BEAM” (zo heette de laatste chemo). Zijn mond is redelijk gespaard gebleven, op een paar wondjes na die nu hersteld zijn. Dit had zoveel erger gekund. De wonden in slokdarm herstellen blijkbaar ook goed want het slikken is minder pijnlijk. Hermen moet weer gaan eten. En dat is lastig als het eten in het ziekenhuis hem zo tegen staat. Maar de voedingsassistent heeft de mogelijkheden besproken. Helaas mogen wij niks vers van huis meenemen. Maar er zal geprobeerd worden Hermen zoveel mogelijk, voor hem, lekkere hapjes te serveren. Dus, toen ik vanmorgen bij hem was hoorde ik dat hij 2 crackers als ontbijt heeft gehad. Het middageten was macaroni en zowaar, daar gingen ook een paar happen van naar binnen. Kamiel was bij mij en die nam ook een paar hapjes. Altijd precies zijn vader, ook hij had na een paar hapjes genoeg. Hermen heeft ook nog wel eens last van misselijkheid maar daar hoor ik hem vandaag niet over. Waarschijnlijk omdat hij daar ook weer medicijnen tegen krijgt. Kamiel geeft Hermen een vrolijk tintje aan deze dag, de kleine man geniet van de aandacht van z’n papa. Als hij op de kamer is uitgekeken wil hij over de gangen rennen en dan moet die I-pad weer uitkomst bieden. Ondertussen zit Hermen de hele tijd al aan tafel. Sinds gisteren probeert Hermen weer wat over de gang te lopen, ook hierbij geldt, heel rustig aan en daarna weer even slapen.

Het is altijd een dilemma, neem ik de kinderen mee naar Hermen, dan is dat natuurlijk heel leuk voor alle partijen. Het is alleen dat ik dan maar kort kan blijven omdat die kinderen het niet lang volhouden op zo’n saaie kamer. Als ik alleen ga kan ik langer blijven en daar kiezen we dan ook veelal voor. Vandaag dus maar even bij Hermen geweest en toen weer afscheid genomen. Ook zo iets wat nooit went. Het blijft moeilijk om Hermen achter te laten. Maar daar ga ik dan maar, na 85 keer dag te hebben gezegd, de laatste dingetjes voor hem te doen en toch ook steeds weer even terug te gaan voor die laatste knuffel-kus (zoals Ella in huize Lesscher heeft geïntroduceerd).

Hermen is heel moe. Een simpele handeling als naar de wc gaan is voor Hermen een gigantisch karwei. Hermen slaapt daarom ook nog veel overdag. Verder gaat alles wel aardig. De wondjes in de mond zijn al bijna weg. Hermen ziet alleen rood. Van top tot teen helemaal rood. Allergische reactie op mogelijk antibiotica. Verder was een tweede bloedtransfusie noodzakelijk. En dat alleen al maakt verschrikkelijk moe. Maar vandaag was zijn verjaardag! Als verrassing kwamen vandaag de kinderen op bezoek zodat zij zelf al die tekeningen en knutselwerkjes aan papa konden geven. Gerard en Ria waren er ook en we wisselden het bezoek af zodat er steeds 1 kindje bij hem was. Hermen en de kinderen hebben ervan genoten. Ella kroop dicht tegen papa aan en kletste erop los. Vervolgens hielp ze mee om de kamer te versieren met de kaartjes en haar tekeningen. Tymen ging samen met opa en ik hoorde dat hij de infuuslijnen (een rode van het bloed, een witte van de voeding en een doorzichtige voor vocht en medicijnen) uitgebreid bestudeerde en natuurlijk ook praatjes voor tien had. Oma ging met Kamiel en die vroeg papa meteen of de zonneschermen omhoog of naar omlaag moesten om vervolgens met het knopje daarvan te gaan spelen. Al met al is het een hele organisatie maar heel fijn voor de kinderen en Hermen. In het restaurant wordt gezellig gegeten en loop ik nog even snel naar Hermen. Hij zit nog op de rand van het bed en dat verbaast mij en ik zeg dat ook. Hermen wil ook graag liggen maar het is zo’n ‘gedoe’. Ongelooflijk hé. Kan ik mooi even helpen, even lekker instoppen. En dan weer terug, en het blijft heel raar en lastig om Hermen achter te laten. Hopelijk slaapt hij weer even.

Op de heenreis had ik al gezien dat er bij Assen een grote verkeerscontrole plaatsvond. Als je te hard reed werd je door motoragenten naar de parkeerplaats bij een tankstation geleidt alwaar een politiemacht alles afhandelen. Als we terugrijden, en Ria rijdt nu met ons mee, is de controle nog bezig en ik denk, laten we die parkeerplaats eens oprijden, leuk voor de kinderen, die tientallen politieagenten, busjes, motors vinden ze wel leuk om even te zien. Ja, inderdaad, heel naïef. Ook ik werd aan de kant gezet en Ria en ik gieren het uit de lach. Maar de agenten blijven heel serieus. Gelukkig heeft Hermen de papieren in de auto liggen en gelukkig weet ik ze snel te vinden. Gelukkig zit het rijbewijs tegenwoordig in mijn portemonnee. Of ik ook even wil uitstappen. De diesel wordt gecontroleerd, de kinderen worden geteld en de zitjes worden goedgekeurd. Nu nog even blazen. Lachend roep ik Tymen dat hij moet kijken maar die wordt afgeleid door een agent die de kinderen allerlei dingetjes komt brengen (ballonnen en zo). Mijn stukke voorlamp (ojaaa?) wordt door de vingers gezien en daar gaan we weer, met 3 opgewonden kinderen achterin.

Eenmaal thuis treffen we opa druk doende bezig. Gerard heeft een lang verwachte schommelbank voor Hermen gescoord en zet die meteen in elkaar. De kinderen rennen er meteen nieuwsgierig heen en Kamiel staat meteen met zijn gereedschap en gehoorbeschermers erbij om opa te helpen. Opa is zijn held. Opa kan alles maken. Tymen zoekt al zijn politiespullen bij elkaar en loopt al snel de politie na te spelen. Hij is zeer onder de indruk van het politiegebeuren en het bevestigt zijn verlangen, “later wordt ik politieagent!”.

Het bloedbeeld van Hermen daalt nog steeds. De verwachting is dat 2 weken na toediening van de stamcellen het bloedbeeld weer zal herstellen. Dus het is ook niet zo gek. Waarschijnlijk zal Hermen nog eens bloedtransfusies nodig hebben. Ondanks dit ging het vandaag alweer wat beter. Hermen heeft geen koorts meer, hij beweegt weer normaal en is overdag veel wakker. Hermen heeft nu het meeste last van een zware hoest, het hoesten gaat gepaard met hoofdpijn. Verder lukt het Hermen om weer wat te drinken, alleen het slikken doet erg pijn door de beschadiging van de slijmvliezen. Hij heeft mij beloofd zijn pijnstillers trouwer te slikken. En als grote verrassing vroeg Hermen mij vandaag of we weer samen een ‘Wallander’ zouden kijken! En dat hebben we weer gezellig samen in bed gedaan! Terwijl ik nog wel eens wegdutte, hield Hermen het goed vol. Om vervolgens daarna als een blok in slaap te vallen….

Hermen is erg moe. Met woorden kan ik het niet anders uitdrukken. Hij glimlacht als ik hem zeg dat hij niet alleen is en vroeg me toen  ieder te bedanken voor de commentaren, kaarsjes die gebrand worden en talloze kaarten die zijn kamer kleur geven naast de tekeningen van zijn kleintjes. Hartelijk dank!!!
Gerard

“Hoe zal ik de post noemen?” vraag ik aan Hermen. Zoals bovenstaand dus. Na de misselijkheid van de chemo worstelt Hermen nu met de volgende fase, de fase van een laag bloedbeeld en dan met name de bloedarmoede en het ontbreken van de leukocyten. Hermen heeft gisteren 3 zakjes bloed gehad nadat hij een HB van 4,8 had. En daar was hij erg moe van. Vervolgens kreeg Hermen hoge koorts, 40 graden. Er wordt dan meteen van alles ondernomen  om de oorzaak van de koorts op te sporen. Op de uitslagen wachten we. Verder heeft Hermen last van diarree, ondanks dat hij niet eet. Het is duidelijk dat de slijmvliezen kapot zijn. Ook dit wordt onderzocht. Vervolgens wordt er door het infuus van alles toegediend, behalve de voeding krijgt hij tal van medicijnen, en dan nog bloed en trombo’s. We zeiden al tegen elkaar, ‘je wordt nu in leven gehouden’. Het hele weekend ben ik bij hem, inclusief de nacht, hij geniet van z’n privé-zuster. Helaas, vanavond is hij weer alleen.

Het is nu 1 week geleden dat Hermen de laatste chemo kreeg. Langzaam word hij weer wat meer aanspreekbaar. Nog altijd misselijk maar hij kan alweer even aan tafel zitten, vanmorgen ging zelfs de laptop even open. En toen ik vanmiddag bij hem was, was hij ook even met z’n i-pad bezig. Die i-pad is trouwens erg geschikt voor gebruik in bed! Hermen krijgt nog altijd de medicijnen tegen de misselijkheid en is dus nog erg suf en moe. Maar hij wordt in Groningen goed verzorgd, de voeding door het infuus, allerlei preventieve medicijnen, fysiotherapie en een kamer alleen en als hij wat hoest wordt er meteen een longfoto gemaakt. Het is een afdeling waar niet snel iets niet kan. Verder is het bloedbeeld dalende, trombocyten waren 30, gevolg, steeds een bloedneus. De rode bloedlichaampjes zijn nu 5.5, gevolg, bleek, moe en het koud hebben. De leukocyten  zijn nu 0. Gevolg, groot infectiegevaar. Gelukkig ligt hij alleen en bezoek is nu ook nauwelijks. Ontslag zal afhangen van wanneer dit bloedbeeld weer hersteld is en hoeveel weken dat gaat duren weten we dus niet. Al met al gaat het redelijk zoals we ook verwacht hadden. Maar…tijdens dat liggen en suffen ligt hij niet alleen te piekeren, nee, hij bedenkt allemaal fijne dingen die hij wil gaan doen als hij weer thuis is! Als dat geen goed teken is!

Iemand vroeg mij het adres om Hermen een kaartje te sturen. Nu hij ook digitaal is uitgeschakeld door al die medicijnen kan een kaartje hem misschien behoeden voor het gevoel dat hij daar op kamer 84 helemaal van de wereld is afgesloten. Ik geef nog maar even het adres:

Hermen Lesscher
UMCG, Hanzeplein 1, afdeling E2, kamer 84, 9713GZ, Groningen

Gerard Lesscher

Hermen is heel erg beroerd. Vannacht gelukkig samen goed geslapen. Het zware medicijn tegen de misselijkheid helpt het braken te onderdrukken maar het maakt hem hartstikke suf. Hij kan alleen maar plat op bed liggen, omhoog komen maakt weer misselijk. Maar ja, alles beter dan dat braken, dat maakte zijn toch al kwetsbare keel pijnlijk en misschien ook kapot. We wisten dat dit zou komen. De medische staf staat dan ook al klaar met allerlei pijnstillers (morfine, maar gelukkig nog niet nodig), zware anti-misselijkheid  en combinaties mogen ook, antibiotica, anti-schimmel, anti-virus. Dat een lichaam dit allemaal maar kan hebben vind ik ongelooflijk. Hermen wordt nu ook door het infuus gevoed. Zijn bloedbeeld zakt nu ook erg. Ook de leukocyten  zijn  weer laag en die gaan naar nul. En er niks wat ik kan doen.

Ik ga terug naar de kindjes. Verdrietig verlaat ik het ziekenhuis. Ik neem de tijd en rij door de straten waar ik als tiener doorheen fietste, langs het huis waar we woonden. Ondertussen luister ik naar “De Praktijk” op Radio 1. Het gaat over de hedendaagse beeldvorming van ziektes door de media, over positief denken, over de heldenrol als je kanker overwint zoals door Lance Armstong wordt neergezet. Ik luister instemmend naar o.a. Karin Spaink, (Hermen volgt haar ook op Twitter) “..er is niks hedonisch aan, het is een kwestie van hondsberoerd op bed liggen en de artsen hun werk laten doen…” , “….of je het haalt is kwestie van geluk of pech….

En dat is wat Hermen nu aan het doen is, het ergste ondergaan en hopen dat je het haalt.

Na een voorspoedige week chemotoediening en stamcelteruggave wisten we het al, hierna zal een week beroerd voelen volgen. Gisteren begon het al, misselijk en spugen. Vandaag is het veel erger, Hermen is vreselijk misselijk. Een nieuw medicijn daar tegen lijkt te helpen maar niet afdoende. Het spugen van maag- en galsappen geeft Hermen pijn in de keel. Die keel die van de laatste chemo ook al zoveel te lijden heeft gehad. Hij spoelt wel trouw zijn mond maar water drinken kan echt niet. De kindjes logeren bij opa en beppe en ik hoorde dat ze er heerlijk buiten gespeeld hebben. Ik blijf vannacht bij Hermen slapen.

Vanmorgen om 6 uur werd gestart met de toediening van morfine als voorbereiding op de teruggave van de stamcellen. Nieuw (en nog in onderzoek) is de teruggave direct in het bot. Hermen heeft toegestemd met deze experimentele manier van teruggave. ’s Nachts had hij nog wel liggen piekeren, of hij het toch maar niet gewoon via het infuus zal doen. Gerard is al vroeg bij Hermen om hem bij te staan. Ik hoorde dat Hermen wel erg vrolijk was geworden van de morfine, de verpleegkundige had gezegd dat Hermen “straalde van de morfine”. Hermen krijgt ook weer Tavegil, om een allergische reactie (tegen de bewaarvloeistof van de stamcellen) te voorkomen en daar wordt hij heel suf en slaperig van. Als ik even voor 08:00 bel hoor ik een lallende Hermen. Later belt Gerard om te zeggen dat de teruggave goed verlopen is. Hermen vertelt later dat het wel pijn deed maar hij kon er wel tegen. Als ik ’s middags bij Hermen kom gaat het nog steeds aardig, af en toe misselijk en “droog overgeven”. Maar als ik in het halletje mijn handen goed was voordat ik zijn kamer binnenga ruik ik iets geks en speur de ruimte af maar ik vind niks geks. Als ik Hermen wil begroeten slaat de geur mij in het gezicht. Stamcellen, zegt Hermen, de geur komt van die bewaarvloeistof van de stamcellen. Een verpleegkundige die binnenkomt doet zelfs een mondmasker op, zij reageert allergisch op dit middel. Ik sta helemaal paf, ze komt er toch niet mee in aanraking? Maar ze vertelt dat Hermen het door zijn poriën uitscheidt en uitademt, zij ademt dat weer in en daar reageert zij dus op (zeldzaam geval hoor). Ik had graag even tegen Hermen aan gekropen maar ik word helemaal onpasselijk van de geur. En dat blijft wel een paar dagen! Hermen zelf ruikt het gelukkig niet. Sommige mensen proeven het zelfs als zij hun stamcellen terugkrijgen. Hermen is alleen maar suf en wil slapen. De verpleging komt hem om 14:00 van de morfine verlossen. Tevens worden er infuuslijnen verwijderd, tjonge, nog maar 1 infuuslijn! Hermen braakt nog wel even van al die drukte. Even later, als hij weer rustig ligt eet hij toch weer een lekkere sandwich van de AH-to-go en dat gaat goed. Hij probeert weer wat te staan, is wel duizelig, dus toch maar weer naar bed. Maar hij kletst goed met mij, hij voelt zich ondanks alles toch aardig.

Ik ga op tijd terug naar Alteveer. Onderweg weet ik opeens weer waar ik die geur van ken. Toen ik nog wel eens naar mijn werk in Zaandam fietste passeerde ik in Zaandam een fabriek die af en toe deze vreselijke weeïge, zoete sterke geur uitstootte. Ik herinner mij dat ik bijna brakend daar langs fietste. Thuis is Gerard aan het klussen, samen met pap en mam verzetten zij veel werk hier in en om het huis. De kinderen zijn er nog niet. Ze zijn later want Anne-Martien heeft ze meegenomen naar de boerderij van haar ouders, er wordt druk gehooid en de kinderen beleven veel plezier op de tractors. Tymen mocht zelfs meerijden op zo’n enorme tractor, van Ruinerwold naar Zuidwolde, een mooi ritje dus. Wat zal die genoten hebben. Ella trouwens ook. Kamiel durfde niet, te veel herrie denk ik. Hij kan het wel goed navertellen, zo grappig in zijn peutertaal.

We genieten van een prachtige avond en skypen (een werkwoord wat de kinderen ook al gebruiken) even met papa. Papa bemoeit zich via de webcam alweer met de opvoeding! Als dat geen goed teken is!

Vandaag was de ijsjesdag. Tijdens de laatste (!!!) chemo eet Hermen ijs om latere schade in de mond te minimaliseren. Het is een korte toediening dit keer, een uur. Vandaag is Hermen wel wat misselijk en moest ook overgeven. Niet toen ik er met Kamiel was. Hermen en Kamiel hebben zich uitstekend vermaakt met de i-pad.

Die kleine Kamiel. Het heeft wat drama gekost om in het ziekenhuis te komen. Kamiel heeft het erg moeilijk met het feit dat ik veel weg ben. Ik heb het idee dat hij daarom zo vasthoudt aan vaste gewoontes. Vanmorgen heb ik wederom, tevergeefs, geprobeerd om Kamiel in zijn nieuwe sandalen te krijgen. Maar die winterjas, die is nu toch echt te warm, ik had die al in de was gedaan. Maar Kamiel raakt compleet overstuur, hij wil zijn winterjas aan. Ik zwicht en zeg dat hij de jas open moet laten. Dat gebeurt dus ook niet. Gelukkig heeft de auto airco. Voor we wegrijden zet ik de kleine auto samen met Kamiel aan de kant en neem de zonnebril uit die auto mee. Weer drama, die bril moet in de witte auto. Helaas voor hem, ik neem hem echt mee. Dan, even naar de winkel, de `groene winkel´. Een andere winkel hoef ik ook niet te proberen. Als ik wil afrekenen kies ik niet de gewone kassa, daar staan wat wachtenden. Ik neem de snelkassa en dat is een hele andere doorgang zonder loopband. Kamiel weer overstuur. De caissière geeft hem een knuffelbeestje, die neemt hij aan en smijt  weg. Afijn, een hoop gehuil en geschreeuw en de blikken van het winkelende publiek negeer ik maar.

Binnen het ziekenhuis is de kleine man onder de indruk van al die drukte. Vervolgens geniet hij van alle aandacht van papa én mama. Hermen is nog heel goed. Hij at wat en hij leest veel. Morgen, om 8 uur, is de stamcelteruggave. Hij kreeg vanavond een extra infuuslijn. Morgen vanaf  6 uur krijgt hij daar morfine door toegediend. De stamcellen worden namelijk terug in het bot, bekken, gespoten. Dus, morgen een zware dag……

Dag 5, of zoals op het schema staat, dag -2. Het schema begint vrijdag, de dag van de stamceltransplantatie, als dag 0, en dus de chemodagen ervoor als dag -6 tot -1. Alles gaat nog redelijk, ik ben af en toe wat misselijk, en moet af en toe spugen. Maar verder voel ik me nog redelijk goed.

Er is een brief van de GGD Drenthe voor Tymen gekomen. Tymen vraagt wat er in staat en ik begin te lezen. “Wat een moeilijke zin hé” zeg ik en vraag aan Tymen of hij bijvoorbeeld weet wat ‘binnenkort’ betekent. “Ja hoor, dat is heel even binnen zijn.”

Oja, dit wilde ik al een paar keer nog melden. Ik krijg weer regelmatig de vraag waar Hermen ook alweer ligt,

UMCG, Hanzeplein 1, afdeling E2, kamer 84 Hanzeplein 1, 9713GZ, Groningen

Toen ik vandaag de kamer van Hermen binnenkwam, was een verpleegkundige net bezig Hermen te helpen bij het overgeven. Dat was de eerste keer. Het middageten gaat onaangeraakt terug. Maar als Hermen even later wat uitgerust en bijgekomen is en mij m’n salade ziet eten, krijgt hij toch zin in de sandwich die ik meegebracht had. En vervolgens gaat het toch wel goed. We kunnen weer de dingetjes doen die we altijd doen. We kijken een aflevering ‘Wallander’. Dat doen door ons beiden op het bed te installeren. Dat is natuurlijk te smal. Maar door de bedhekken omhoog te doen zitten we lekker. Rugleuning omhoog. Laptop op het nachtkastje voor ons en kijken maar. En als we in slaap vallen zetten we de film op pauze en geven toe aan onze vermoeidheid. Lekker knus. Dit doen we al een tijdje zo. Ook toen Hermen op zaal lag. Vandaag kwam echter een verpleegkundige langs die vroeg of we wel wisten dat ik niet in zijn bed mocht liggen. We hebben haar vast heel schaapachtig aangestaard. Ik neem de hygiëneregels zeer strikt maar geloof dat ik deze toch ga negeren.

Eenmaal thuis heeft mam de kindjes al aan tafel. Ze huilen allemaal. Gelukkig, doen ze dus niet alleen bij mij. Als alles weer is getroost en gesust eten ze vervolgens allemaal hun bordje leeg. Ze hebben vooruitzicht op lekkere aardbeien die beppe heeft meegebracht en eten daarom snel hun bord leeg. Nog even met papa skypen. Daar is Marieke op bezoek bij papa. Daarna volgen alle bedtijdrituelen en liggen ze lekker op bed. Rust…..

Gerard neemt vandaag de zorg voor de kinderen van Anne-Martien over. Ik ga naar Hermen. De chemo viel ook vandaag mee. Hermen heeft geen zin meer in eten maar is niet misselijk. Hij werkt zelfs wat. Kortom, het gaat goed.